Black Lagoon

2 plus

Το Black Lagoon (Ιαπωνικά: ブラック・ラグーン Hepburn: Burakku Ragūn) είναι μια ιαπωνική σειρά manga, που έχει γράψει και εικονογραφήσει ο Rei Hiroe. Το manga πρωτο-δημοσιεύτηκε το 2002, ενώ από τον Απρίλιο του 2006 ξεκίνησε η προβολή του ομώνυμου anime από την Madhouse που διήρκεσε μέχρι τον Ιούνιο του ίδιου έτους, με μόλις δώδεκα επεισόδια. Μια δεύτερη σεζόν με υπότιτλο: «The Second Barrage«, «έτρεξε» για δώδεκα εβδομάδες με απαρχές τις 2 Οκτωβρίου 2006. Μία νέα σειρά πέντε κεφαλαίων βασισμένη στο αρχικό anime με τίτλο: «Roberta’s Blood Trail«, κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 2010 μέχρι τον Ιούνιο του 2011.

1

Πηγαίνοντας τώρα στην πλοκή, η ιστορία ακολουθεί μια ομάδα μισθοφόρων πειρατών γνωστή ως «Lagoon Company«, που μεταφέρει λαθραία αγαθά μέσα και γύρω από τις θάλασσες της νοτιοανατολικής Ασίας, από τις αρχές έως τα μέσα της δεκαετίας του 1990. Το ορμητήριό τους βρίσκεται στην πλασματική πόλη-λιμάνι της Roanapur στη νοτιοανατολική Ταϊλάνδη (κάπου στην περιοχή της Amphoe Mueang Trat, πιθανώς πάνω στην ηπειρωτική χώρα, βόρεια/βορειοανατολικά του νησιού Ko Chang ή ακόμη και στο ίδιο το νησί). Το νησί αποτελεί επίσης βάση της ιαπωνικής Μαφίας, της Τριάδας, της ρώσικης Μαφίας, κολομβιανών και γαλλικών καρτέλ, καθώς και μιας μεγάλης ποικιλίας από πορτοφολάδες, κακοποιούς, μισθοφόρους, κλέφτες, πόρνες, δολοφόνους, και ένοπλους όλων των ειδών. Αυτοί, μεταφέρουν αγαθά με ένα εικοσιτεσσάρων μέτρων Elco τύπου PT πλοίο, με όνομα «Black Lagoon«. Η Εταιρία Lagoon συναλλάσσεται με διάφορους πελάτες, αλλά έχει αναπτύξει μια ιδιαίτερα φιλική σχέση με το ρώσικο εγκληματικό συνδικάτο, Hotel Moscow. Η ομάδα αναλαμβάνει μια ποικιλία αποστολών (οι οποίες μπορεί να περιλαμβάνουν βίαιη ανταλλαγή πυρών, μάχες σώμα με σώμα, και ναυμαχίες) σε διάφορες χώρες και τοποθεσίες της νοτιοανατολικής Ασίας, ακόμη και τόσο μακριά, όσο το νησί Phu Quoc του Βιετνάμ. Όταν δεν έχουν πολλά να κάνουν, τα μέλη της εταιρίας «Lagoon» περνούν πολύ από τον περιορισμένο τους χρόνο στο Yellow Flag, ένα μπαρ στην Roanapur, το οποίο συχνά καταλήγει να γίνεται συντρίμμια απ’ τις ανταλλαγές πυρών.

2.jpg

Σε μια συνέντευξή του από την Otaku USA, ο Rei Hiroe, επεσήμανε ότι για το «Black Lagoon» εμπνεύστηκε από τους James Ellroy, John Woo, Quentin Tarantino and Stephen King, καθώς και από ακροάσεις πραγματικών πειρατικών περιπτώσεων στην ανατολική θάλασσα της Κίνας, κατά την δεκαετία του 1990.

Το Black Lagoon περιλαμβάνει ένα σημαντικό ποσοστό από γραφικά βίας, που συχνά σχετίζονται με βίαιες οπλομαχίες και εντυπωσιακά σωματικά κατορθώματα στη μάχη. Πολλοί από τους χαρακτήρες που είναι πολύ εξοικειωμένοι με τα όπλα (κυρίως πιστόλια) είναι γυναίκες, γεγονός που συνάδει με το είδος «κορίτσια-με-όπλα», με τις έξι δυνατότερες γυναίκες της σειράς να ονοματίζονται με κάποιο είδος στερεοτυπικού επιθέτου (dragon lady αναφερόμενος στην Revy, υπηρέτριες, μνημονεύοντας την Roberta/Fabiola, μοναχές, αποκαλώντας έτσι την Eda, κ.λπ.) Μερικές σκηνές και διάλογοι κινούνται στη σφαίρα της μαύρης κωμωδίας, καθώς προκύπτουν χιουμοριστικές σκηνές ή ανακαλούνται, κατά τη διάρκεια -ή με το τέλος- πολλών βίαιων μαχών.

Ξεκινώντας από τ’ αρνητικά, είναι σίγουρα ένα anime που δεν φαίνεται να έχει αρχή, μέση και τέλος (με εξαίρεση το πρώτο επεισόδιο, και τα δύο – τρία τελευταία, που η χρονική, γεγονοτολογική και των χαρακτήρων εξέλιξη, είναι εμφανής). Τα γραφικά δεν είναι από τα καλύτερα, αν και για την χρονολογία προβολής του anime είναι ικανοποιητικά. (Η αλήθεια είναι ότι ήλπιζα σε περισσότερους και ξεκάθαρους στόχους :P). Πιάνοντας τα θετικά, είναι σίγουρα πρωτοποριακό anime, αν λάβουμε υπόψιν τη θεματολογία του. Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που δεν μας προδιαθέτουν θετικά τα πρώτα του επεισόδια, όμως δεν μπορούμε να αρνούμαστε κάθε τι διαφορετικό! Η πλειοψηφία των επεισοδίων έχει δράση, η οποία κορυφώνεται στα τελευταία επεισόδια. Το ζήτημα εδώ, είναι ότι δεν κλείνει τον κύκλο του με ένα χαλαρό final episode, αλλά κλείνει πάνω στην κορύφωσή του, εκεί που σε κάνει να θες να δεις περισσότερο! Για να προλάβω αντιδράσεις, όταν είπα ότι δεν υπάρχουν στόχοι κλπ., σίγουρα δεν ήταν μια αντικειμενική κριτική, αλλά προσωπικός «πόθος». Είναι φυσιολογικό  να υπάρχουν τέτοιες διακυμάνσεις στην υπόθεση ενός anime (και όχι μόνο), όταν αυτό στηρίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Κλείνοντας, του βάζω 8,5 καθώς φαίνεται ότι εδώ έγινε μια τολμηρή προσπάθεια για κάτι καινούργιο.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s